5 Comments
User's avatar
Arslan İleri's avatar

Üstadım yazınızı okudum, çok güzel bir yazı . Bende Anadolu batini geleneğinin bakışını hatırlattı, şekilsizlik , boşluk, Mekansız ( Lemakan) ... Hepsi bir devriye (döngü). Onun için Devrin daim olsun deriz sonsuzluğa gidenleri ... kaleminize sağlık 🪬❤️

Berna The Rebel's avatar

Bazen, hatta çoğu kez, bize asıl işlevimizi veren şey, içimizdeki boşluk bence. Doğum örneğin gibi. Benim “topraktan kabım” gibi. Boşluğu da, hiç’liği de çok hafife alıyoruz bence.

“Sanki önce bulandım. Sonra yoğruldum. Sonra döndüm de döndüm. En son kor ateşle piştim. Şimdi ise içimde kocaman bir boşluk topraktan bir kap gibiyim.

Gelsin gelen, olsun olan. Ben sadece durayım.

Durayım ve seyrine bakayım,

Yürüyüp de ben yoluma varayım.

Sır’rıma ermiş topraktan bir kap gibi, içimdeki boşlukla dolayım...”

Arslan İleri's avatar

Katre idim Ummanlara karıştım

Kaç bulandım kaç duruldum kimbilir

Devre edip alemleri dolaştım

Bir sanata kaç sarıldım kimbilir

Bulut olup ağdığımı bilirim

Boran ile yağdığımı bilirim

Alt anadan doğduğumu bilirim

Kaç ebeden kaç soruldum kimbilir.

sefika's avatar

Yazıyı okurken aklıma ölüm ve yaşam ikiligi düştü; ölüm; insan sahip olduklarının değerini, sonsuza kadar sürmeyeceğini bilsin diye var diyorlar. Dünyadaki anlamı, güzelliği görebilelim diye de ışık var; keşmekeş var aynı mana evreninden.