bir vardım
bir yoktum
ben doğdum
selimi sâlisin köşkünde
sebepsiz hüzün hocamdı
loş odalar mektebinde
harem ağaları lalaydı
kara sevdâma
uyudum
büyüdüm
ve nûrusiyâha ağladım
nûrusiyâha ağladığım zaman
annem sûzudilâra idi
ve babam bir tambur
annem sustu
babam küstü
ama ben niçin hâlâ nûrusiyâha ağlarım
nûrusiyâaah
nûrusiyâaahhh
Seçme Şiirler, Asaf Hâlet Çelebi, Everest
Ah Sepin! “Sebepsiz hüzün, hocam benim” diye okumuştum o dizeyi ilk. En sevdiğim şiir dizesidir hala.