Poetika by Sepin Sinanlıoğlu: Poetika Yazı Kulübü

Koca kalçalarını bir o yana bir bu yana savura savura yürüyor, kollarını pembe tütüsüne sürterek gelişi güzel sallıyordu. Hayatımda ilk defa pembe tütülü bir palyaço görüyordum. Kıllı bacakları olduğu gibi ortadaydı. Kısa beyaz çorapları koca renkli ayakkabılarının içinde fosforlu bir işaret levhası gibi duruyordu. Gözlerim hala tütüdeydi. Biraz eğilse …

Poetika Journal #10

2 months ago · 7 likes · 14 comments · Serda

ilknur’s Substack

Poetika Journal Çocukluğum 2

Çocukluğum demek kapısı açık evler demekti. Bahçelerdeki meyve ağaçları… Komşusuna bir tabak yemek taşıyan eller, çoluk çocuk misafirliğe giden ayaklar, akşam ezanı okununca “Çocuğum artık eve gel!” diye bağıran annelerdi…

16 days ago · 4 likes · 8 comments · ilknur

Poetika Yazı Kulübü

Sepin Sinanlıoğlu — Sat, 12 Sep 2026 08:09:04 GMT

Metinde tezatı derinleştirme için kullanmak.

Poetika Yazı Kulübü

Sepin Sinanlıoğlu — Wed, 15 Jul 2026 14:02:16 GMT

Herkese sıcak bir Temmuz öğleninden merhaba. Umarım iyisiniz.

Bir önceki buluşmada sokak isimleri üzerine sohbet etmiştik. Eskiden, henüz sokak isimleri yokken insanlar evlerini, mahalleleri, baba adları, lakapları ya da yakınlarındaki cami, kilise, sinagog, çeşme gibi yapılar üzerinden tarif edermiş.

Poetika Journal’ın yeni sayısı için Poetika Yazı Kulübü’nden en az üç kişilik bir Hemrah Forumu oluşturun. Çevrim içi ya da yüz yüze buluşun. Çocukluğunuzun yapılarını, mahallelerini ve lakaplarını konuşun.

Sonra çocukluğun kendisini düşünün.

Çocukluğunun bir lakabı olsaydı ne olurdu?

Çocukluğun bir mahalle olsaydı neye benzerdi?

Çocukluğun nasıl bir yapı olurdu?

Yazılarınızı bekliyorum.

Fazilet’s Substack

Poetika Journal- Çocukluğum

Sakinlik. Çocukluğumun bir lakabı olsaydı “Sakin” olurdu. Sessiz gibi biraz da. Çok konuşmadığımdan değil konuşmaktan daha çok dinlediğim için. İnsanlar konuşurken ben hep dinlerdim. Acelem yoktu. İçimde sessiz ama canlı bir dünya vardı. Şimdi dönüp baktığımda bunun benim doğam olduğunu hissediyorum…

3 months ago · 7 likes · 1 comment · Fazilet

yollar cocuklugumuz evler bırakmayacak peşimizi…

POETİKA JOURNAL-ÇOCUKLUK

2 months ago · 6 likes · Bedriyevsbedis

Bir panayır yeri gibi o sokak. Salıncaklar var, kaydıraklar, tahterevalliler... Yanık şeker kokusu yayılıyor pamuk şeker yapan arabadan. Ona aldırış etmeden, şekere inat eder gibi patlamış mısır arabası duruyor biraz ileride. Mavi beyaz çizgili, tatlı minik tenteli dondurma arabası da kendine yer bulmuş üstelik. Adam elindeki dondurma kaşığını vuruyor m…

Poetika Journal #10

2 months ago · 8 likes · 4 comments · Serda

Poetika Journal: Çocukluk

Üç kızkardeşin en küçüğüyüm. Büyük ablam arkadaşları ile buluşmaya giderken bazen diğer ablamı da götürürdü. İlk gittiklerinde, parkın köşesine kadar onları kovaladığımı hatırlıyorum. Henüz okula bile gitmiyordum. Sonra annem yetişip beni geri götürmüştü. Bir sonraki gidişlerinde “bahçeden çıkmıyceksin!” diye talimat vermişti bana senelerdir koruduğu İs…

2 months ago · 11 likes · 1 comment · Berna The Rebel

Peren Efe

Poetika Journal: Çocukluk

Çocukken çocuk olmayı sevmezdim, hep on sekiz yaşında olmayı hayal ederdim. Sonra herkesin çocukluğuna dönmek istediği zamanlarda ben dönmek istemedim. Ben çocukken kendimi sevmezdim. Bir çocuk kendini nasıl sevmez? İşte o bendim. Özel bir çocukmuşum ben, kendi kendime o özelliği hiç hissedemedim. İçe kapanık ve çok utangaçtım. Derslerim vardı, bir de …

2 months ago · 9 likes · 13 comments · Peren Efe

Ebru's Substack

Gölgelerin Gücü Adına...

Şimdi hikâye şöyle, annem bana hamile olduğundan şüphe edip aldırmak için doktora gittiğinde, doktor “Gecikmeniz hamilelikten değil rahminizde ur var” demiş. Yani hani bugünkü adıyla miyom sanmış beni adamacağız, ne diyeyim, ilmine sağlık. Sonra ur değil, ben olduğum anlaşılınca da vakit artık aldırmak için çok geçmiş…

2 months ago · 3 likes · Ebru K. Ünlü

Hatem Arslan

Çocukluk müessesesi

Çocukluğun kendisini düşünün önce…

2 months ago · 1 like · Hatem Arslan

Hande Celik

Poetika Journal: Çocukluk

Eğer çocukluğum bir mahalle olsaydı girintili çıkıntılı olurdu, Ege kıyıları gibi… Her girintide güzel bir koy, her çıkıntıda dalgaların rahat bırakmadığı kayalıklar bulunurdu…

a month ago · Hande Celik

Deko

Lakaplarım

Çocukluğumun vardı bir lakabı…

a month ago · 2 likes · 2 comments · Deko

Deko

Zarife

Bir köpek görüyorum yolun sonunda…

9 months ago · 5 likes · 2 comments · Deko

Nurayşe's Substack

Poetika Journal:Çocukluğum

Çocukluğumun yapıları bahçeli evler. Büyük ailelerin farklı kuşaklardan çekirdek aileler halinde bir arada yaşadığı, tüm hayatın bahçeyi de kapsayacak şekilde yaşandığı evler. Mahalleler etnik kökenlere göre bir araya gelip yaşayanlardan sebep Gürcüler, Kürtler, Sivaslılar, Çingeneler, Türkler şeklindeydi. Lakaplar şahıslardan gelen sülale isimleriydi. …

14 days ago · 1 like · Nurayşe Kaplan

Poetika Yazı Kulübü

Sepin Sinanlıoğlu — Tue, 07 Jul 2026 08:51:48 GMT

Aidiyet: Mekâna, Zamana, İnsana

Aidiyetsizlik

Aidiyetsizliğe ait olmak

Kara bir top

Özgürlük

Ölüm korkusunun olmadığı yer

Poetika Yazı Kulübü

Sepin Sinanlıoğlu — Mon, 06 Jul 2026 16:48:31 GMT

Poetika Yazı Kulübü’nde çalıştığımız metinler.

Poetika Yazı Kulübü

Sepin Sinanlıoğlu — Thu, 25 Jun 2026 06:57:38 GMT

Poetika Journal yeni sayısı için mekândan devam ediyoruz.

Yaşadığınız sokağı, caddeyi çalışın, araştırın.

Şu anki adı ne zaman verilmiş, önceki adı nedir, daha önceki adı nedir, ne kadar geriye gidebiliyorsunuz?
Geçmişte kimler yaşamış, şimdi kimler yaşıyor?
Başında ne var, sonunda ne var? Ya ortasında?
Ağaçları, çiçekleri hangileri? Kokuları?
Kuşları? Börtüsü, böceği?
Yaz sesleri? Sabahının, akşam üzerinin, gecesinin?

Neyi saklıyor?

Neyi açık ediyor?

Ne izi bırakıyor?

Aşağıdaki, sonbaharda çıkacak Çocuk, Yaşlı Ağaç ve Hikâyeler için Ayşe Deniz Şahin taslak çizimlerinden.

Ayşe Deniz Şahin

Son Poetika Yazı Kulübü buluşmasındaki Gaston Bachelard metni burada:

Hatırlıyorum! Evimden birkaç metre uzakta bir plaja sevinç çığlıkları atarak gidişimi, sadece Beyoğlu’na değil, Moda’ya çıkmak için de şık olmak gerektiğini, sokaklarında çocukların güvenle oynadığını, mahalle kavramının dibine vurulduğunu, kuaförün, yorgancının ve çoktan unutulup gitmiş esnafın tatlı sohbetini, çocuk parkını, çay bahçesini, Reks sinema…

Poetika Journal #9

4 months ago · 5 likes · Serda

Yataktayım, ateşim yine 40’ı geçmiş olmalı, gözlerimi açamıyorum. Öksürmek için doğruluyorum. Ciğerlerim şiddetle sarsılıyor: “köhür köhür!”. Öksürdükçe başım zonkluyor. Göğsümdeki ağrıdan çok, başımdaki zonklamayı dert ediyorum. Neyse ki ateş düşürücü ve iğneler etki etmiş olmalı, terlemeye başlıyorum…

Poetika Journal: Sokak

2 months ago · 8 likes · 4 comments · Berna The Rebel

Nurayşe's Substack

SOKAK

81. sokak. Denize paralel doğu batı istikametinde uzanan, dörder katlı altışar apartmanın karşılıklı konumlandığı, üç araçlık yol genişliğine sahip, kaldırımlarında ağaçlar olan, sonunda bir çocuk parkına ev sahipliği yapan, tüm apartman bahçelerinin ağaç, çiçek, çimen ile bezeli olduğu, üç katlı bahçeli bir evin de üzerinde bulunduğu bir şirin sokak…

12 days ago · Nurayşe Kaplan

Poetika Yazı Kulübü

Sepin Sinanlıoğlu — Wed, 17 Jun 2026 13:39:56 GMT

- Gaston Bachelard Okuması

- Mekân, Ev

Poetika Yazı Kulübü

Sepin Sinanlıoğlu — Fri, 15 May 2026 13:54:07 GMT

Poetika Journal yeni sayısı için izleri takip edin.

Annenizin İzi / Çocukluğun İzi size neler yazdırıyorsa, bırakın aksın.

Son yazı kulübü buluşmasında konuştuğumuz gibi, Beckett usulü, önce yazın, sonra düşünün.

Berna’nın bu yazısı belki ilham verebilir.

Annemin çocukluğunun geçtiği ev, anneannemin yattığı mezarlığın tam karşısında…

7 months ago · 14 likes · 3 comments · Berna The Rebel

5 months ago · 5 likes · 3 comments · Serda

Peotika Journal #8

Bir varmış…

14-15 yaşlarında olmalıyım…

Poetika Journal: İz

4 months ago · 7 likes · 8 comments · Berna The Rebel

Poetika Yazı Kulübü

Sepin Sinanlıoğlu — Sat, 09 May 2026 07:58:49 GMT

Poetika Yazı Kulübü üyeleri Altın Rehberi. Lütfen formu doldurun.

Poetika Altın Rehberi

Poetika Yazı Kulübü

Sepin Sinanlıoğlu — Tue, 05 May 2026 08:46:02 GMT

Süre: 01:52:10

Önce düşün, sonra yaz.

Beckett. Önce dans eti, sonra düşün.

Sabah sayfaları.

Sabah sayfaları ve Metafor.

Köy ve Orman / Yaban / Bilinç Dışı.

Poetika Yazı Kulübü / Yeniden Yazma Çalışması

Sepin Sinanlıoğlu — Sun, 19 Apr 2026 15:53:23 GMT

Alternatif 1

Yazmadığınız bir Poetika Journal sayısı varsa onu tamamlayın.

Alternatif 2

- Bugüne kadar farklı Poetika Journal sayılarına yazdığınız bütün yazılara geri dönün. Onları okuyun, sesli olabilir.

- Üzerine bir gece yatın. Ya da birkaç gece, ne kadar gerekirse. Yazılardaki zıtlıkları, ikilikleri, tezatları, benzerlikleri, bağları bulun. İşaretleyin.

- Bunların üzerine de yatın. İçinizde demlensinler.

- Sonrasında içinizde belirivereni bulmaya çalışın. Bir metafor, bir imge, bir sözcük.

- Ne geliyorsa, geldiyse onu yanınızda taşıyın.

Geçmiş yazılara bakmak, yeni bir konuda yazmamak iyi geldi. Önce hepsini PDF yapıp tabletten okudum. Sonra dikkatimi çeken sözcükleri işaretledim. Bazıları tekrar edenlerdi, ama çokça fiile ellerim gitti. Eylem adamıyım vesselam! Durdum mu kendimi dinlemekten korkuyorum. Kendimi dinlemek iyi değil. Beynimin işlerine şaşırıyorum. Bazen kendini dinlemek i…

Poetika Journal #7

6 months ago · 2 likes · 1 comment · Serda

Poetika Yazı Kulübü

Sepin Sinanlıoğlu — Mon, 13 Apr 2026 05:51:02 GMT

Süre: 02:29:59

Yazıdaki Diyalektik:

Prometheus ve Epimetheus

Önce yap, sonra düşün

Poetika Yazı Kulübü Yazarları Nasıl Yazıyor?

Sepin Sinanlıoğlu — Wed, 08 Apr 2026 06:32:41 GMT

Yazı Ritüelleri

Herkese merhaba,

Poetika Yazı Kulübü yazarlarından Serda Sez, Ebru Köken Ünlü, Berna Sagun ve İlknur Kır’ın yazı ritüellerini Serda Sez derledi. Aşağıda paylaşıyorum.

İlham olmasını dilerim.

Sevgiyle,

Sepin

Serda Sez

Sepin yönergeyi verdiğinde ilk önce konu üzerinde düşünüyorum. Aklıma bir şeyler gelmeye, yazı içeriği, cümleler gelmeye belirmeye başlayınca hemen onları unutmamak için telefonuma not alıyorum çünkü mutlaka iş yaparken geliyor onlar aklıma. Bir şekilde kabataslak birkaç tane not olduysa elimde artık bilgisayara geçiyorum. Deftere yazmıyorum dolayısıyla bilgisayarda yazıyorum. Mutlaka masamda yazmak istiyorum ve elbette odamda. Yanımda kahvem olacak ya da bitki çayı olacak. Bir bardak suyum mutlaka olacak. Masam ve odam beni yazma konusunda tetikleyen yegâne mekan. Çünkü ben kırtasiyeyi aşırı seviyorum. Şu an kaç yaşındayım ama masamı görseniz beş yaş masası gibi… Rengarenk kalemler, dört beş tane kalemlik. Onlara asılı minik oyuncaklar. Başka bir sürü aksesuar var masamda rengarenk. O da benzer şekilde kitaplar ve defterlerle dolu. Masamda sol tarafımda kırmızı ışık veren bir masa lambam var. Özellikle yağmurlu günlerde o loş ışıkta yazmayı çok seviyorum. Bir harici klavyem var. Daha çok oyun oynayanların kullandıkları tür bir klavyeymiş ama ben daktilo sesi çıkartıyor diye almıştım. Onda yazmak çok keyifli oluyor ve yazdıkça yazasım geliyor klavyenin başında. Yazdıktan sonra yazımı birkaç kere okuyup hemen arkasından da yayımlıyorum. Arka fonda çoğunlukla müzik oluyor. Radyo dinlemeyi tercih ediyorum. Ama sadece müzik olan bir kanal oluyor bu, sunucu vs olmuyor. Ama salonda, ben orada olmasam da, mutlaka televizyon da açık oluyor. Evin sessiz olmasını sevmiyorum. Poetika’da beni yazıya hazırlayan ve özendiren başka bir şey de toplantılarda aldığım notları yazdığım müsvedde defterim. Kâğıt alışveriş çantalarından yapmıştım. Toplantıda ona not almayı ve arkadaşlarımı dinlerken ona şekiller çizmeyi çok seviyorum. Poetika’ya eklenmiş diğer videoları, yazıları, bu süreçte önüme çıkan başka yazıları, şiirleri, filmleri, müzikleri, dizileri konularımızla bağlantılı olan birçok şeyi yazdığım bir de temiz bir ajandam daha var. Hatta kimi rüyalarımı da eklediğim oluyor o deftere. Bu iki defterin varlığı da beni yine yazı konusunda besleyen araçlar.

Ebru Köken Ünlü

Ben aslında hala çok severim kâğıt kalemi o yüzden bir defter vardır mutlaka yanımda bir küçük not defteri vs. Ama bu cep telefonlarının notlar kısmını keşfedip kullanmaya başladıktan sonra ben de onu tercih eder oldum. Konu başlığı belli olduktan sonra, o zaten böyle kafamda arka planda hep çalışmaya başlıyor ve bir metaforu, o konuyla ilgili ya da yazıda kullanmak istediğim bir cümleyi, ne zaman geleceği belli olmadığı için, geldiğinde hemen telefonumun yanı başında olması ve hemen not alabilmem çok iyi oluyor. Ben çoğunlukla balkonda yazmayı seviyorum. Gündüz ise Türk kahvemi alıyorum. Bir bardak su olması gerekiyor. Benim olmazsa olmazım müzik. O gün hiç böyle bir şey iyi gelmiyorsa ya da dikkatimi dağıtıyorsa bir uygulama indirdim. Özellikle dikkat dağınıklığı olan insanlar için çok işe yarıyor. Bu uygulamada arkada odaklanmayı sağlayan birtakım sesler ya da ritim oluyor ama illa benim bulunduğum ortamda arkada bir müzik olması gerekiyor. Akşam yemek sonrası yazacaksam vakit olarak rahatsam yine çayımı kahvemi alabiliyorum ya da bir kadeh şarabımı alabiliyorum yanıma. Bilgisayarın başına oturduğumda eğer elimde konuyla ilgili dört beşcümle ya da bir iki metafor varsa telefonun notlarında, nerde kullanacağımı biliyorum ve onlar serpilmeye başlıyor bu sefer yazının içine. O oluş aşamasını çok seviyorum. O çok keyifli. İşin en eğlenceli kısmı o bütün oluşma kısmı. Her cümle kendi yerini buluyor. Sonra genelde birkaç kez okuyorum yazdığımı. Bir iki kez yüksek sesle okuyorum. Yüksek sesle okumayı çok tavsiye ediyorum çünkü o zaman görmediğim hata ya da cümle düşüklüğünü görebiliyorsun. Ben çok faydasını görüyorum bunun. Sonra bir süre de bekliyor. Paylaş paylaşma oldu olmadı belki bir şeyler değiştiririm derken öyle de bir süreç geçiyor. Sonrasında da böyle bir cesaret geldiği anda da paylaşıyorum.

Berna Sagun

İki tane çok disiplinli yazan kişi konuştu ben hiç öyle şeyler yapmıyorum. Sepin paylaşıyor ve o yazı bende oluşmaya başlıyor. Düşünmeye başlıyorum. Birçok şey geliyor aklıma, bazen not alıyorum, “Şundan bahsederim bundan bahsederim” diye… Sonra o not aldığım şeylerin hiçbirinden yazıda bahsetmiyorum. Yazıyı kafamda taşıma kısmı çok önemli benim için. Tek disiplinli yaptığım şey o olabilir. Sürekli kafamda çeviriyorum hani neresinden alsam nasıl anlatsam vs. Oturduğum zaman bambaşka bir şey de çıkabiliyor, hiç düşünmediğim bir şey de çıkabiliyor. Yazma bence o anlamda da çok büyülü bir şey, farkında olmadığımız şeyleri açığa çıkarmak için çok güzel bir araç yazmak. Genelde telefonun notlarına ya da bilgisayarın notlarına yazıyorum. Bilgisayarın notlarına yazdığımda şöyle bir sıkıntı oluyor. Türkçe klavyem yok benim burada. Dolayısıyla sonrasında Türkçe karakterlerle ilgili çok büyük sıkıntı yaşadığım için telefonun notlarına yazıyı çıkarıp sonra bilgisayardan paylaşmayı tercih ediyorum. Çünkü bilgisayardan okumak daha rahat geliyor bana ya da eğer bilgisayardan yapacaksam Türkçe karakterleri yukarı koyup kopyala yapıştır şekilde yazmam gerekiyor ki o yazı sürecini bayağı baltalayan bir şey oluyor. O yüzden o şekilde yapmamaya çalışıyorum ama öyle yazdığım yazılar da oldu. Ben konfor arayan bir insan değilim. Telefonum ya da bilgisayarım neredeyse orada hani böyle etrafımda dünya yanıyor olsa da eğer o sırada yazmak istiyorsam yazıyorum. Hiçbir şey beni durdurmuyor o sırada. En son hatta bu annenin çocukluğu konusunda toplantıya girmeden yarım saat önce yazıya başladım. Ben bir aklımdakileri yazayım derken yazının tamamı çıktı. Ben yazı çıktıktan sonra asla beklemiyorum hemen paylaşıyorum. İçinde yazım hatası filan da varsa o öylelikle kabulüm deyip devam ediyorum. Bence burada belli bir kaygı gütmediğimiz için yazının bir editoryal süreci olması da bana doğru gelmiyor, o da yazıya dahildir deyip paylaşıyorum. Bence o hatalardan çok tatlı şeyler çıkıyor. Yazılarımda özellikle burada böyle yazdım kaldı diye söylediğim yerler de oluyor söylemediğim ama özellikle tuttuğum hatalar da oluyor. Ben böyle hiçbir şey içmeden, hiçbir ritüelim olmadan, bazen telefonda bazen bilgisayarda o sırada neresi iyi gelirse bana orada yazıyorum. Dediğim gibi önemli olan şey düşünmek. Benim için orada o konu üzerine istişareye yatmak dedikleri şey vardır ya o kısım benim için önemli. Eğer o kısım tamamlanmadıysa yazmaya asla geçemiyorum ama yazdıysam, bittiyse hemen paylaşıyorum.

İlknur Kır

Benim de benzer şekilde zihinsel bir sürecim oluyor ve genellikle gece uykuya dalmadan önce veya bu süreç biraz fazla uzun sürerse o geceyi uymadan geçirmeyi göze alıyorum. Çünkü o düşünceler birbiri ardına geliyor ve bazı şeyleri de belki kendimce biraz kendimi zorlayarak not alarak değil de zihnimde evirip çeviriyorum. Bende de benzer şekilde artık yazabilirim yazmak istiyorum dediğim zaman telefonumun not kısmına yazıyorum. Kâğıt kalem kullanmıyorum genellikle çünkü çok hızlı bir şekilde akıyor o düşünceler. Bir iki cümle yazayım biraz bekleyeyim, düşüneyim yazayım gibi olmuyor süreç. O akışa bırakıyorum biraz kendimi. Sonrasında da çok fazla revize etmek istemiyorum açıkçası. O bana biraz yük gibi de geliyor çünkü o anda böyle o akış nasılsa daha doğal ve olması gerektiği gibi çıkıyor diye düşünüyorum ben de. Ortamımın çok sessiz olması gerekiyor. Müzik, kahve, çay, su gibi şeyler benim çok dikkatimi dağıtıyor. Genellikle kendi odamı tercih ediyorum ama oğlumun odasını nedense belki daha orada duygu olarak güvende ve daha iyi mi hissediyorum bilemiyorum ama oğlunun odasını da tercih ediyorum yazı yazarken kendi odamla birlikte. Bazen o metaforlar üzerinde zihinsel olarak gece uykuyla uyanıklık arasında gidip geliyorum. Evet, burada güzel bir akış var işte onu kalksam not alsam diyorum ama o kadar üşeniyorum ki onu böyle aklımda, zihnimde tutmam gerekiyor. Bazen yaş gereği zaman zaman o beyin sisine de belki, ona da bir direnç göstererek ve ona da bir savaş açarak ben bunu hatırlayacağım sabah ya da yazacağım zaman bunu kullanacağım diye de kendi kendime telkinde bulunuyorum. Yazmak gerçekten benim için terapi gibi… Sepin diyor yani hani “yazmazsam ölecektim.” Gerçekten bana çok iyi geldiğini yıllar sonra fark ettiğim bir aktivite mi diyeyim artık nasıl isimlendirilir bilmiyorum. Burada evet bir edebi kaygı gütmeden yazılar yazılıyor ama şunu da söylemek istiyorum gerçekten o duygu aktarımı, yazan arkadaşlar için söylüyorum, o kadar insanın içine işleyen o kadar güzel ifadelerle geliyor ki ben çok feyz alıyorum çok da keyif alıyorum okurken. Hepsinin yüreğine sağlık.

Bedriye Polat Altınöz

Yazan değil deneyen bir yerdeyim. Birini ya da bir süreci takip etmek beni daha çok motive ediyor. Bu anlamda Poetika var. Orada yazılanları okumak bende demlenip arada yazıya dönüşüyor. Hedefim aylık bir yazı. Poetika için yazacaklarımı direkt bilgisayar başında yazıyorum. Bu sayede Substack’i de çözüyorum. Platformda kendime yazıp şimdilik yayınlamadıklarımı da tutuyorum. Kalemlerim ve defterlerim kolayca ulaşabileceğim ve evin en sevdiğim yerinde. Bir de arada hazır mandala çıktıları boyuyorum. O sırada yeni şeyler dinlemek iyi geliyor, demlenmek iyi geliyor.

Melahat

Poetika Yazı Kulübü Yazarları Nasıl Yazıyor?

Sabah Sayfaları Üzerine…

5 months ago · 2 likes · Melahat

Poetika Journal: Her annenin bir çocukluğu vardır

Sepin Sinanlıoğlu — Fri, 13 Mar 2026 16:48:57 GMT

Her annenin bir çocukluğu vardır.

Poetika Journal’ın “Annenin Çocukluğu” sayısı aşağıda:

Telgrafın Tellerine Kuşlar mı Konar - Candan Erçetin…

Poetika Journal #6

7 months ago · 9 likes · 2 comments · Serda

Annemin çocukluğunun geçtiği ev, anneannemin yattığı mezarlığın tam karşısında…

7 months ago · 8 likes · 3 comments · Berna The Rebel

Peren Efe

Annemin “puarı”,* yazları göçtükleri köy evlerinin hemen bitimindeki araba yolundan karşıdan karşıya geçip, bir çiti aşarak düşe kalka indikleri bol yamaçlı bir fındık bahçesinin ta diplerinden dünyaya bakmaktadır…

7 months ago · 7 likes · 4 comments · Peren Efe

Deko

Annemin çocukluğunun yasını tutuyorum.

İnsan annesinin çocukluğunun yasını tutar mı? Ben tutuyorum…

7 months ago · 8 likes · 1 comment · Deko

luvdesire

“Poetika Journal: Annemin Çocukluğu”

Anneannemin ilk yardımcısı büyük teyzemden sonra doğan, bir kız kardeş üzerine bir de erkek kardeş doğunca çocuk kalabalığından fırsat bu fırsat ortalıktan kaybolabilen, kah bahçede tavuk, kah mahallede kedi peşinde koşan bir sarı civciv annem…

7 months ago · 2 likes · luvdesire

Ebru's Substack

Direktifleri okudum elbet. Bir önceki konudan hakimim de zaten. Lakin bu kez uygulamadım hiç birini yalan yok, zira gerek olmadı. Sanki yazmaya çoktan hazırmışım gibi, hep beklediğim bir komutu almışım gibi; yazmayı çok kez düşünüp zihnimde, bir sebepten ertelediğim o mevzuyu, bu kez başlık olarak görmek yetti…

7 months ago · 3 likes · 2 comments · Ebru K. Ünlü

anne-çocukluklara tesekkürler

annelerimizin çocuklugu dedik ve hepimizin bir yerindeki yumrulara yenileri eklendi…

6 months ago · 1 like · Bedriyevsbedis

Erkekler neden en acıyı yeme yarısına giriyor…

ACI YER MİYDİNİZ?

6 months ago · 1 like · Bedriyevsbedis

anne-çocukluklara tesekkürler

annelerimizin çocuklugu dedik ve hepimizin bir yerindeki yumrulara yenileri eklendi…

6 months ago · 7 likes · 3 comments · Bedriyevsbedis

Dartington College of Arts/Plymouth Üniversitesi’ndeki yüksek lisansımdan devşirme bir yazı pratiği ile Poetika Yazı Kulübü metaforlarını harmanladım, adımlar aşağıda:

Araçlar

Kendiniz

Bir defter

Bir kalem

Annenizin bulabildiğiniz en genç fotoğrafı

Gözlerinizi bağlamak için bir fular ya da şal

Evinizde bir köşe

Eylem #1 — Dokunma

Süre: yaklaşık 10 dakika

5 dakika boyunca:

Rahat edebileceğiniz bir yere oturun.

Gözlerinizi bağlayın.

Bir süre hiçbir şey yapmayın.

Bekleyin.

Sonra ellerinizi kullanın.

İçinde bulunduğunuz mekâna dokunun.

Duvara.

Yere.

Bir kumaşa.

Bir yüzeye.

İsterseniz olduğunuz yerde kalabilirsiniz.

İsterseniz, kendinizi güvende hissediyorsanız, biraz hareket edebilirsiniz.

Acele etmeyin.

Bir doku bulun.

Parmaklarınızın tekrar tekrar dönmek istediği bir doku.

Onu tanıyın.

Sonra göz bağınızı kaldırın.

Bir elinizi seçtiğiniz dokunun üzerinde bırakın.

Diğer elinizle deftere dönün.

5 dakika boyunca:

Dokuyu çizin

veya

Dokunun sizde uyandırdığı şeyi yazın.

Dokuyu görerek değil.

Dokuyu hatırlayarak.

Eylem #2 — Annenin Çocukluğu

Süre: yaklaşık 10 dakika

5 dakika boyunca:

Gözlerinizi kapatın.

Tam önünüzde annenizin çocukluğu var.

Ellerinizi dürbün gibi iki gözünüzün önüne getirin.

Gözleriniz hâlâ kapalı.

Bakın.

Annenizin çocukluğuna bakın.

Orada bir dünya var.

Bir sokak olabilir.

Bir oda.

Bir kapı aralığı.

Bir yaz öğleni.

Bir kış sabahı.

Belki bir ses.

Belki bir gölge.

Bu dünyadan tek bir imge seçin.

Deftere dönün.

5 dakika boyunca:

Yazın

veya

Çizin

veya

Bu imgeye bir jest ya da sesle karşılık verin.

İstediğiniz zaman bırakabilirsiniz.

Durun.

Geri çekilin.

Bir süre hiçbir şey yazmayın.

Poetika Journal Protokolü

Poetika’ya www.sepinsinanlioglu.com adresinden ulaşıyorsunuz diye belki farkında değilsiniz, burası Substack platformunda işliyor. Substack alternatif bir sosyal medya mecrası ve hesap açmak ücretsiz, alışageldiğimiz sosyal medya hesapları gibi düşünün.

Yazılarınızı Poetika Journal’da yayımlayabilmem için öncelikle Substack’te hesap açmanız gerekiyor: www.substack.com

Poetika Journal için yazınızı Substack hesabınızda, “Poetika Journal: Annenin Çocukluğu” başlığı altında paylaşın. Artık bir Poetika Journal yazarısınız.

Yazınızın link’ini bu gönderinin altına yorum olarak bırakın, bunu yaptığınızda yazınızın Poetika Journal’da yayımlanmasına rıza vermiş oluyorsunuz.

Haydi başlayın!

Poetika Yazı Kulübü

Sepin Sinanlıoğlu — Mon, 09 Mar 2026 17:56:37 GMT

Süre: 02:51:58

Poetika Journal: Minutiae

Sepin Sinanlıoğlu — Sat, 21 Feb 2026 07:43:25 GMT

In minimis latet mundus / Dünya en küçüklerde saklıdır

Poetika Journal’ın “Minutiae” sayısı aşağıda:

Ebru's Substack

Poetika Journal: Minutiae

Ablam, abim ve ben. Evimizin salonuna inen merdivenin basamaklarında yukarıdan aşağıya, bu sırayla durup poz vermişiz. Ben en fazla dört yaşındayım, bu durumda abim on iki, ablam on dört yaşında. Çiçekli, mavi basma elbisem var üzerimde, aynı basmadan ablamın da üzerinde var bir elbise, annem dikmiş ikimize de. Bayram falan herhalde çünkü aynı elbiseyle…

8 months ago · 5 likes · 1 comment · Ebru K. Ünlü

Poetika Journal: Minutiae

Kitaplığımın önünde oturuyorum…

8 months ago · 7 likes · 3 comments · Berna The Rebel